Öğretmenler günlük akışta çocuklarla birlikte süreci yaşar, onların ritimlerine eşlik eder. “Şimdi bunu yapıyoruz” veya “Şu saatte şu yapılacak” gibi komutlar yerine, öğretmenler doğal bir şekilde kendi eylemleriyle bir rehberlik sunar. Örneğin, “Ben bir minder alıp halıya geçiyorum” diyen ya da bir şarkı eşliğinde halıya geçen öğretmeni gören çocuklar, bu davranışı doğal bir şekilde takip ederler. Bu yaklaşım, çocuğun içsel ritimlerini zorlamadan, onların sürece bağlanmasını kolaylaştırır.

Selamlaşma, günün hep birlikte başladığı, çocukların birbirini ve öğretmenlerini içtenlikle karşıladığı, heyecanla bekledikleri bir ritüeldir. Her çocuk, o anda kendini ifade edebileceği bir alana sahip olur. Öğretmen, bu özel anı başlatmak için kışın bir mum yakar, baharda bir çiçek alır. Mumun alevi, çiçeğin renkleri dikkatleri toplayan hem ruhsal hem de fiziksel olarak topluluğu bir araya getiren bir simgedir.

Öğretmen, elindeki nesneyi yanındaki çocuğa uzatarak şu sözleri söyler: “Bugün burada olduğun için çok mutluyum.” Nesne elden ele yavaşça dolaşır. Çocuklar, bu ifadeyi tekrar edebilecekleri gibi, sessizce uzatmayı da tercih edebilirler. Bu durumda öğretmen, durumu olduğu gibi kabul eder ve normalleştirir. Ritüelin sonunda, mumun ulaştığı çocuk yavaşça mumu üfleyerek söndürür ve ortadaki yerine koyar.

Bu ritüel, klasik sistemlerdeki toplu ve mekanik selamlaşmalardan farklıdır. “Nasılsınız?” sorusuna hep bir ağızdan “İyiyiz” şeklindeki yanıtlar, bireyselliği göz ardı eder ve grup içinde kaybolma hissi yaratabilir. Yuvamızda ise her çocuk, göz temasıyla özel olarak görülür ve bireysel varlığına değer verildiğini hisseder. Bu, çocuğun “ben” duygusunu güçlendirir ve gelişimini destekler.

Ardından, ritmi güçlendiren beden vurmalı bir “Günaydın” şarkısı söylenir. Bu şarkı, dönemsel olarak değişebilir ve çocukların farklı dönemlere özgü ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde uyarlanır. Çemberde her gün, 3 çocuk anlatmak istediklerini paylaşır. Çocukların birbirlerini dinlemeleri teşvik edilir, ancak tüm çocukların uzun süre dikkatlerini odaklamasının mümkün olmayacağı göz önünde bulundurulur. Bu durumda, anlatmak isteyen başka bir çocuk varsa, öğretmen ona, sohbet masasında kendisini dinleyeceğini söyleyerek süreci destekler.

Selamlaşma ritüelinin ardından, öğretmen dolaylı bir rehberlik yöntemiyle bir sonraki an’a geçiş yapar. Örneğin, “Ben minderimi kaldırıp …x… çalışmayı yapacağım ve ya oyuna geçebiliriz” diyerek, çocukları yumuşak bir şekilde yönlendirir. Bu sayede, çocuklar kendilerini baskı altında hissetmeden, doğal bir şekilde akışa geçerler.

Bu düzenleme, alternatif eğitimin temel değerlerinden olan bireysellik, ritim, topluluk bilinci ve çocuğun bütünsel ihtiyaçlarının gözetilmesi ilkelerini yansıtır. Ritüellerin, çocuğun ruhsal ve duygusal dünyasını besleyen bir deneyim olması hedeflenir.